Fietsvakantie Alpen 2002

 

Omdat mijn vriend Fedde ook graag eens de Marmotte wilde fietsen, hebben we een reis geboekt via de Driebergse Tourclub en zouden we 6 juli 2002 meedoen met deze cyclosportieve. 30 juni vertrokken we vanuit Nederland. We reden naar Bourg en Bresse waar we overnachtten in een Formule 1 hotel. We wilden eerst een tochtje maken door de noordelijke alpen. In 2000 had ik de Grand Colombier beklommen en dat wou ik graag nog eens doen.

Dag 1 Route 1

We parkeren de auto in Ochiaz, het is inmiddels al lekker warm. Onze eerste klim is de Col de Richemont (1060m). Ook deze klim had ik in 2000 al eens gedaan, dus kwam het me allemaal wel bekend voor. Op de grand colombier

Via Brenaz beginnen we aan de Grand Colombier (1525m). We hadden besloten om maar niet de allersteilste kant te nemen want de lange klim is al steil genoeg. Ik moet er wel weer aan wennen. De hitte maakt het extra zwaar. Bovenop hebben we een schitterend uitzicht. Een fransman maakt een foto van ons met zijn digitale camera. Ik geef hem mijn e-mail adres. Helaas heeft hij de foto nooit opgestuurd...

De afdaling gaat beter dan in 2000. Ik kan merken dat ik wat meer ervaring heb met afdalen. Toch is het moeilijk dalen door de vervelende roosters in de weg en lastige bochten. Via Anglefort rijden we terug naar Ochiaz. Ik heb een flinke inzinking het laatste stuk. De weg blijft maar op en neer gaan. Ik ben erg blij als we weer bij de auto zijn. Er wacht ons nog een flinke rit naar Allemont in een bloedhete auto.

Afstand: 80 km

Dag 2 Route 2

We logeren in hotel La Douce Montagne in Allemont. Dit is een echt fietshotel met Nederlandse leiding. Ze weten dan ook een goed ontbijt neer te zetten voor de fietsers. Bovendien is er 's middags nog pasta te krijgen en 's avonds een flinke warme maaltijd.Uitzicht op de bochten van Alpe d'Huez

We staan op tijd op en vertrekken vroeg voor onze rondrit over Alpe d'Huez. Het belooft namelijk weer een warme dag te worden. Vanuit Allemont nemen we de weg naar Villard Reculas. De twee borden yoghurt met muesli liggen me nog wat zwaar op de maag. Ik vind dit toch de mooiste route naar Alpe d'Huez. En dan vooral door het stuk langs de afgrond met het schitterende uitzicht op de vallei en Bourg d'Oisans. Als we op de "echte" klim zitten, komen we weer op de foto. Volgens mij staat die fotograaf daar elke dag. Op Alpe d'Huez

Als we in Huez zijn, klimmen we verder naar de Col de Sarenne (1999m). Dit is ook een prachtige klim, ondanks het slechte wegdek. We komen maar weinig fietsers tegen. Misschien omdat het inmiddels bewolkt is geworden. Er vallen zelfs wat spatjes regen. Het blijkt een plaatselijke bui te zijn, want als we voorzichtig afdalen naar het stuwmeer, Bge du Chambon, wordt het stralend mooi weer. Het is een steile afdaling vanaf de Col de Sarenne en je hebt weer een prachtig uitzicht.

De beklimming naar les Deux Alpes valt me erg mee, we zijn zomaar boven. In het begin van de klim haalt een groepje schreeuwende Nederlanders ons in op een groot verzet. Zo'n drie kilometer verder staan ze langs de kant te puffen en te hijgen. Tja, het is geen Amerongse berg waar je even naar boven kunt harken. Een hele tijd na ons komen ze aan op de top. Wij zijn alweer klaar voor de afdaling. De weg is mooi overzichtelijk met goed asfalt. Onderaan komen we Steven Rooks tegen met een clubje fietsers die een clinic bij hem volgen. Het is hier een stuk drukker met wielrenners. We gaan even op een terrasje zitten en kijken een poosje naar de fietsers die langskomen.

Dan fietsen we terug naar Alpe d'Huez want we zijn nog niet klaar met onze rondrit. We rijden weer over een klein weggetje naar le Freney. Via les Chatains en la Balme kun je weer in La Garde uitkomen. Het is nu midden op de dag en bloedheet. De weg is het eerste stuk erg steil en ik heb het best moeilijk. Het hele jaar heb ik namelijk al last van mijn rug en schouders. Dat begint nu weer erg pijnlijk te worden. De klim is snel vergeten als we op het weggetje langs de afgrond rijden. Gelukkig rijden we aan de rotskant en is het hier niet zo druk met auto's. Vanuit La Garde dalen we de steile bochten van Alpe d'Huez af en gaan via Bourg d'Oisans terug naar Allemont.col de sarennes

's Avonds aan tafel is het weer gezellig en komen de verhalen los. Een aantal mensen wil zich sparen voor zaterdag en zij hebben besloten om weinig te fietsen deze dagen. Sommige hebben twee bochten van Alpe d'Huez gedaan en vonden het toen al mooi genoeg. Wij vinden het zonde om deze week niks te doen. Achteraf maar goed ook!

Afstand: 92 km

 

 

 

 

 


Dag 3
Route 3

We staan vroeg op en na het ontbijt beklimmen we de Col du Glandon (1924m). Vanaf deze kant stelt de col niks voor. Bovenop zien we dat de lucht best donker is en het waait flink. We besluiten toch maar af te dalen naar St. Marie de Cuines. Tijdens de afdaling komen er herinneringen boven aan 2000, toen ik het hier zo zwaar had in de klim. Nu gaan we gelukkig naar beneden! Het is wel een lastige afdaling. Ik heb onderaan best zere handen van het remmen. Het is ook frisjes geworden.

Top van de Glandon

Langs de grote weg naar St. Jean de Maurienne komen we nog wat kennissen uit St. Nicolaasga tegen. Het zijn marathonschaatsers die de Marmotte als training gaan fietsen. Ze zitten in Allemont op de camping. In St. Jean drinken we een flink glas cola op een terras. Er zitten nog een paar fietsers uit ons hotel. Zij zijn de Croix de Fer afgedaald en gaan via de Glandon terug.

Wij gaan via de Col du Mollard (1638m) terug. Eigenlijk volgen we vandaag de route van "le Vaujany", dit is ook een cyclosportieve die hier in de zomer gehouden wordt. De Col du Mollard begint met een eindeloos aantal haarspelden. Gelukkig is hij niet zo steil. Het fietst wel fijn zo van bocht naar bocht. Via Albiex le Vieux, le Mollard en les Rieux, komen we op de klim van de Croix de Fer uit. Helaas is het gaan regenen. We hebben een tijdje geschuild, hopend dat de bui voorbij zal trekken, maar in het laatste deel van de Croix de Fer begint het echt te spoelen. Ik heb het heel erg koud. En dat terwijl we nu nog aan het klimmen zijn. Nergens is een plek om te schuilen. Bovenop de Col begint het ook te stormen. Het is niet lekker dalen met die windvlagen. Zo snel mogelijk proberen we voorbij het stuwmeer te komen. Daar neemt de wind iets af. Het hoost echt. Watervallen spoelen naast ons van de berg af. En er vallen ook stenen naar beneden. Ik heb het vreselijk koud in mijn korte broek. Mijn windjack is zo nat dat dat niet veel warmte meer geeft. We zitten te bibberen op de fiets. Mijn handen zijn helemaal verkrampt, wat het remmen lastig maakt. Ik ben blij als we bij de instorting zijn. Daar kun je tenminste even een stukje klimmen. Onderaan de berg is het ook iets warmer. Wat ben ik blij als we bij ons hotel zijn.

Ik moet wel een uur onder de warme douche om weer wat gevoel in mijn handen en benen te krijgen. Met mijn 54 kg heb ik niet zoveel vetreserves om warm te blijven....Tjonge, wat een belevenis! Onder het eten horen we dat er meer mensen flink nat zijn geworden.

Afstand: 130 km

 

Dag 4 Route 4

We besluiten om toch te gaan fietsen ondanks de zware tocht van gisteren. Het is vandaag beter weer, al schijnt de zon niet. We rijden door de Gorges de la Romanche naar Sechilienne, dit schiet lekker op. Daar steken we de rivier over en beklimmen de Alpe du Grande Serre (1360m). Het is best frisjes. De wind wakkert ook aan. Dat maakt voor mij het dalen moeilijk. Ik moet constant meetrappen om wat snelheid te houden. Het is even zoeken naar de juiste weg naar het dorpje les Eyverras.

Een mooie brug

We komen op een smal weggetje met uitzicht op een hele mooie vallei. De bergen liggen hier al een stuk verder uitelkaar dan bij Allemont. Via Sievoz gaan we naar Valbonnais. We komen langs een prachtige oude brug. Die moet even op de foto. In Entraigues beginnen we alweer wat te klimmen. De Col d'Ornon (1371m) is niet zo'n mooie klim vanaf deze kant. Hij lijkt eigenlijk steeds vals plat te lopen. Toch klimt hij behoorlijk. Er ligt ook veel nieuw grint op de weg. Dat irriteert me nogal. De steentjes blijven aan de banden plakken en het maakt een rotgeluid. Ook heb ik weer last van mijn rug, eigenlijk ben ik het fietsen wel even zat.

De afdaling is prachtig en maakt de lelijke klim wel goed. Het is niet zo ver meer naar Allemont. Morgen hebben we een rustdag en dan Zaterdag de Marmotte!

Afstand: 101 km

Top van de Col d'Ornon

 

 

Dag 5 Rustdag

We nemen een kijkje op Alpe d'Huez bij het finishdorp en de inschrijving. En we halen de foto's op die van ons gemaakt zijn tijdens de klim van dag 2. Ze zijn erg mooi geworden. Het is vandaag stralend weer. Helaas zijn de weerberichten voor morgen niet zo best.

 

 

 

 





Dag 6 La Marmotte

Ik word om drie uur 's nachts al wakker van de regen. Balen! Het blijft maar doorgaan. Tijdens het ontbijt zien we alleen maar sombere gezichten. Vorig jaar was het ook al zulk slecht weer. Ik trek zoveel mogelijk kleren aan, beenstukken, overhoezen, lange mouwen etc. En op de fiets vertrekken we naar Bourg d'Oisans. Als we bij de start aankomen zijn we al doorweekt. We mogen vrij ver naar voren doorfietsen. Tijdens het wachten op het startschot wordt het iets droger en lijkt er hier en daar wat blauw in de lucht te komen.

Maar na de start begint het weer harder te regenen. Een aantal fietsers haakt bij het hotel in Allemont al af, er zijn er ook die helemaal niet gestart zijn. Wij beginnen toch vol goede moed aan de Croix de Fer. Het gaat erg lekker. Ik heb geen last van mijn rug en kan een behoorlijk tempo fietsen. Met al mijn kleren aan heb ik het ook niet koud. Tot we voorbij het stuwmeer komen. Hier stormt het weer en het begint ook nog te onweren. We horen van mensen dat het op de top onder nul is en dat het sneeuwt op de Galibier.

We gaan nog een stuk verder richting de splitsing met de Glandon. Maar ik heb het alweer zo koud en het is zo donker dat we besluiten terug te gaan. Iets wat velen met ons hebben besloten. De afdaling is erg gevaarlijk en ik heb het nog kouder dan eerder deze week ondanks al mijn kleren. Zowat onderkoelt kom ik bij het hotel aan. En zwaar teleurgesteld natuurlijk.

Als ik later van mensen hoor dat het ook nog ontzettend mistig is geweest tijdens de afdaling van de Croix de Fer, ben ik blij dat we terug zijn gegaan. Met mijn bril is mist erg gevaarlijk. Regen is al erg genoeg. En als we de gezichten zien van de mensen die wel de Galibier zijn over geweest, ben ik ook wel blij dat ik dat niet heb gedaan. Ze zien allemaal zo grauw. Ik denk dat ze mij van mijn fiets hadden kunnen halen.......

Dit was een zeer teleurstellend einde van een mooie fietsweek.

 

Dag 7 en 8

We rijden naar Luxemburg en kunnen daar de aankomst van de Tour de France meemaken. Dit maakt de teleurstelling van gisteren wel een beetje goed. Helemaal als we de volgende dag ook nog bij de start van de etappe gaan kijken en ik een handtekening van Lance Armstrong krijg.