GROENLAND: Arctic Circle Trail deel 3

woensdag 23 juli 2008

Vannacht was het erg koud in de tent. Gelukkig had ik een extra fleece trui aangetrokken. 's Ochtends om 6 uur staat de thermometer nog op 5 graden celsius. We staan al zo vroeg op omdat we vandaag een 20 kilometer lange etappe voor de boeg hebben. Buiten is het nog veel kouder. Ik heb zelfs m'n wanten nodig. De tent staat in de schaduw van de bergwanden om ons heen. De rivier loopt hier door een vrij smalle kloof. Warme chocoladekoffie en een warm expeditieontbijt helpen wel om wat warm te worden. We ontbijten in de tent om uit de wind te zitten.
Dan gaan we op pad en moeten direkt de rivier doorsteken. Brrr! Het water is trouwens minder koud dan de buitenlucht, zo lijkt het. Aan de overkant van de rivier schijnt de zon. Dat is gelijk een stuk warmer. We nemen even de tijd om onze voeten goed af te drogen en de schoenen aan te doen.

Dan om 8:10 kunnen we echt op pad. We krijgen een lange klim naar dik 400 meter. In iets meer dan een uur hebben we 2.6 km gelopen. Dat is snel voor ons doen. Bovenop houden we even pauze maar het waait er erg hard. Ondanks de waarschuwing in ons gidsje, nemen we toch het verkeerde pad. Gelukkig hebben we het redelijk snel door. We hadden niet de afdaling moeten nemen, maar het hooggelegen pad. De markeringen waren alleen wat onduidelijk.

Om 10:30 houden we koffiepauze. Ook hier kunnen we niet te lang zitten vanwege de wind en kou. We hebben nog een sneeuwhaas gezien. En een eindje verderop hoor ik tokkende geluiden. Het blijkt een moedersneeuwhoender met drie kleintjes. Ze rennen hard weg als ze ons in de gaten hebben.
Er volgt een steile afdaling naar een meertje. We zien allemaal kleine visjes zwemmen. Eenmaal onderaan gekomen is het een stuk warmer. Het jack kan nu wel uit. En de DEET is weer nodig. We lopen langs een smal randje langs de oever van het meer. Voorbij het meer loopt het pad weer door een stuk met struikgewas. Af en toe moeten we een riviertje oversteken. Het is een lastig en zwaar stuk.

Aan de noordkant van het meer zijn mooie kampeerplekjes, toch willen we nog een stukje verdergaan. Doordat ik best moe ben, let ik wat minder goed op en ga twee keer door mijn enkel. Eerst door een lullig steentje en de tweede keer stap ik in een gat in het moeras. Dat zag ik niet goed doordat ik m'n muggenetje voor m'n gezicht had. Het doet even flink pijn, maar dan gaat het wel weer.

Bij het meertje waar we wilden kamperen was het veel te drassig. Helaas moeten we dus nog een stuk verder lopen naar de hut. Dit is nog twee kilometer. De hut staat bovenop een heuvel. We zetten de tent onderaan de heuvel neer in de luwte van wat struikjes. Het is inmiddels 18:00 geweest en het wordt alweer fris. Mijn enkel is best wel dik. Ik houd hem nog een poosje in koud water. 's Avonds trakteren we ons op een chocolademousse toetje.

donderdag 24 juli 2008

Pas om 8:20 worden we wakker. We hebben erg lekker geslapen vannacht. Na een cruesli ontbijt kunnen we om 10:25 op pad. Mijn enkel doet wel zeer. Ik neem maar een paracetamol. Gelukkig pas ik wel in m'n schoen. Dichtbij onze kampeerplek steken we de rivier over. Dit lukt door van steen naar steen te stappen. Aan de overkant van de rivier is het even zoeken naar het pad. Dan volgen we de oever van een schitterend meer met een eilandje erin. Mijn enkel is erg onstabiel, bij het minste of geringste zwik ik er weer doorheen.

Voorbij het meer krijgen we een lange zware klim. Bovenaan houden we een koffiepauze. Het uitzicht op het meer is geweldig. Er kwam ook nog even een rendier voorbij. Dan dalen we door een mooie vallei, het pad is duidelijk met niet al teveel obstakels. Overal groeien mooi gekleurde bloemen. We zien ook heel veel vogeltjes. In de schaduw van een rots ligt een bult sneeuw! Daar moeten we natuurlijk even op de foto.

Om 15:50 zien we op onze GPS dat het nog maar zo'n 5 kilometer is naar de kampeerplek voor vannacht. We dachten dat we er wel mooi op tijd zouden zijn. Maar toen raakten we bovenop de richel het pad kwijt. Rechts van de richel hoge struiken en honderden stroompjes, links een hele steile afgrond. We volgen de richel maar zo ver mogelijk en willen dan proberen om rechts richting de bergwand te komen. De struiken zijn ondoordringbaar. Onze enige optie is om af te dalen langs een waterval en die dan over te steken. Na wat "Bear Grylls achtige"survival taferelen staan we tenslotte aan de andere kant van de rivier en kunnen naar de bergwand lopen. Er staan hier ook wat sporen van mensen maar het is niet het goede pad. Want dat zien we plotseling helemaal in de diepte naast de rivier lopen. Als de bergwand iets minder steil wordt, beginnen we aan een lastige afdaling. Deels op de kont zittend/glijdend. En met wat splinters hier en daar door de scherpe bosjes belanden we uiteindelijk op het echte pad.

Nu is het vrij rechttoe rechtaan naar de hut. We passeren nog een plek vol kadavers en afval van een jagerskamp. Een paar honderd meter vanaf de hut vinden we een plekje voor de tent. Het is alweer 18:45. Maar we waren dan ook pas laat vertrokken. Fedde gaat zich wassen in de rivier. Brr! Ik was m'n haren en voeten in ons opvouwbare wasteiltje. Het eten valt tegen vandaag, aardappelpotje met rundvlees van Trekking Mahlzeiten. Er zitten harde stukjes in. Als toetje mogen we pinda's eten.

vrijdag 25 juli 2008

's Ochtends blijkt onze tent wat ingezakt te zijn doordat hij helemaal nat is van de condens. Het stikt hier werkelijk van de muggen. We ontbijten in de tent en zelfs daar heb ik er wel drie in m'n koffie zwemmen. We eten ons laatste expeditieontbijt op vandaag. Om 9:15 gaan we er snel vandoor. We kunnen de rivier volgen en moeten hem een paar keer oversteken vandaag. De route gaat wat op en af. Veel moeras en hoge struiken. Het voelde weer even als vroeger toen we "Tour of Duty" speelden in de bosjes. Het oversteken van de rivier kost steeds wat tijd omdat we dan onze slippers aan moeten doen. Door het warme vochtige klimaat in deze kloof kunnen de struiken blijkbaar goed groeien. We hebben ze nog nergens op Groenland zo hoog meegemaakt.

Aan het eind van de kloof hebben we een schitterend uitzicht op een grote vallei. Hier houden we bovenop een heuvel koffiepauze. Doordat het ietsje waaide, waren we even van de muggen verlost. Ik kan hier de hele dag wel blijven zitten.
Opnieuw steken we de rivier over en lopen weer door moerassige stukken en tussen struiken door. Het pad is niet erg duidelijk vandaag. De rivier is prachtig, hij heeft de rode en oranje stenen heel mooi glad uitgesleten.
De rivier mondt tenslotte uit in een meertje. Het laatste meer voor we bij de zee zijn. We lopen langs zandstrandjes en vinden vlak naast het pad een plekje voor de tent. Het is 16:00. We hebben mooi nog even tijd om een 'duik' te nemen. Dat wordt een korte duik want het is steenkoud. Je frist er wel even lekker van op.

zaterdag 26 juli 2008

Om 6 uur staan we op. Het was alweer een koude nacht. Maar het werd 's ochtends al snel warm. Er hangt een hele mistdamp boven het meertje. Als ontbijt hebben we appelcompote en we breken ons noodrantsoen aan. Dit is waarschijnlijk toch de laatste dag van de tocht. Het is een soort zeebiscuit. Erg lekker met wat jam erop.

Om 8 uur vertrekken we en raken al snel het pad weer kwijt. Bovenop de heuvel zien we de fjord Kangerluarsuk Tulleq. Er varen vissersbootjes heen en weer. De eerste sporen van beschaving!
We lopen richting de hooggelegen hut. Daar eten we een reep chocola. Er ligt hier nog aardig wat sneeuw bovenin de bergen. Daardoor lopen er heel veel smeltwaterstroompjes waar we doorheen moeten. En het is erg drassig overal. Langs enge gladde paadjes ploeteren we verder. We komen nog twee wandelaars van middelbare leeftijd tegen. Een vrouw in korte broek en hemdje op van die goedkope gymschoenen met spekgladde zolen en goudglitters. De man, ook in korte broek en korte mouwen, heeft wat betere schoenen aan. Beide dragen een kleine rugzak. We dachten dat ze een dagwandeling maakten, maar nee, ze gaan naar Kangerlussuaq. Ze hebben geen tent mee. Ze willen in hutten slapen. Ze zijn gistermiddag vanuit Sisimiut vertrokken en hebben vannacht langs de kant van het pad geslapen. Zonder tent of bivakzak. Wat een onderneming! Mijn schoenen zijn al een heel eind afgesleten tijdens deze tocht, wat blijft er dan van haar schoentjes over? We vinden het niet echt verantwoord.

Op een rots hoog boven de fjord houden we een koffiepauze. Dan steken we een schitterende waterval over. En vervolgens begint de lange steile klim naar 500 meter hoogte. Ik heb erg zere voeten vandaag. Daarom neem ik nog maar een paracetamol en ik moet bij een meertje even mijn voeten laten afkoelen. Ik smeer er een verse laag Gewohl op en dan gaat het wel weer. We beginnen erg moe te worden. Alles doet pijn. De rugzakken voelen nog zwaarder dan op dag 1 en dat terwijl ze minstens 5 kilo lichter zijn. Bovenin de bergen lopen we hele stukken over losse keien. We pauzeren nog even bij een waterval.

Dan krijgen we een zeer steile afdaling in glad zand. Eenmaal in het dal moeten we weer een rivier doorsteken. Aan de overkant drentelen twee wandelaars zonder bagage heen en weer. Ze zoeken een plek om op schoenen over te steken, maar die is er niet. Tegen de tijd dat wij alweer overgestoken zijn en aangekleed, lopen ze nog steeds heen en weer.
We hadden de keuze om links of rechtsom de berg te gaan, wij hebben links gekozen. Hier passeren we de skilift van Sisimiut. Maar het pad is niet gemakkelijk. En de stad is nog niet in zicht. Bij wat wij dachten dat de laatste cairn was, hebben we een finishfoto gemaakt.
En dan hebben we uitzicht op de bewoonde wereld. We horen de honden al blaffen. Langs het watervoorzieningsmeer moeten we nog een lastig stukje over stenen klimmen. En dan staan we op een grindweg.

Tentjes staan her en der verspreid buiten de stad. We zoeken een plekje voor onze tent op de "camping". Het is alweer 19:00. We nemen nog een kijkje bij het "toiletgebouw". Dit is een klein houten hok met een wastafel zonder water en een poepdoos met vuilniszak. Nou, ik zoek wel een ander plekje om te wassen en te plassen...
We zitten er helemaal doorheen. Voor vanavond hebben we nog een pastamaaltijd en chocomousse. Dus hoeven we niet nog naar de stad te lopen. Want dat gaat echt niet meer. Nu we Sisimiut bereikt hebben, voelen we pas hoe moe we zijn. Maar het was het wel waard, we hebben een fantastische tocht gehad.

START VORIGE VOLGENDE